Η κλιματική κρίση αλλάζει τη Μεσόγειο: Οι 6 κύριες επιπτώσεις

 

Η κλιματική κρίση αλλάζει τη Μεσόγειο: Οι 6 κύριες επιπτώσεις

Δημοσιεύτηκε στις 08 June 2021

Με θερμοκρασίες που αυξάνονται κατά 20% πιο γρήγορα σε σχέση με τον παγκόσμιο μέσο όρο, 

 και με τη στάθμη της θάλασσας να αναμένεται να ανέβει πάνω από ένα μέτρο έως το 2100, 

η Μεσόγειος γίνεται η ταχύτερα θερμαινόμενη και η πιο αλμυρή θάλασσα στον πλανήτη μας.

Νέα έκθεση του WWF, που έρχεται στη δημοσιότητα τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα

Ωκεανών (8 Ιουνίου), δείχνει πώς η κλιματική κρίση έχει ήδη επηρεάσει -σε κάποιες περιπτώσεις ανεπανόρθωτα- μερικά από τα πιο σημαντικά θαλάσσια οικοσυστήματα της Μεσογείου.

Σχεδόν 1.000 ξενικά είδη έχουν ήδη μεταναστεύσει στα ολοένα και πιο θερμά νερά της Μεσογείου 

και έχουν αντικαταστήσει ενδημικά είδη, ενώ τα αυξανόμενα ακραία καιρικά φαινόμενα προκαλούν 

καταστροφές σε θαλάσσια λιβάδια αγγειόσπερμων, όπως τα λιβάδια Ποσειδωνίας και κοραλλιογενείς 

υφάλους της περιοχής. 

Η κλιματική κρίση μεταμορφώνει τα θαλάσσια οικοσυστήματα, γεγονός που έχει συνέπειες 

και σε οικονομικούς τομείς, όπως είναι η αλιεία και ο τουρισμός, 

ενώ παράλληλα επηρεάζει και τις συνήθεις μας στην κατανάλωση ψαρικών. 

Χρειάζεται να αναλάβουμε επειγόντως δράση, προκειμένου να περιοριστούν 

οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου, αλλά και να προσαρμοστούμε στη νέα πραγματικότητα 

μίας θερμαινόμενης θάλασσας. 

Η νέα έκθεση του WWF με τίτλο «Η επίδραση της κλιματικής αλλαγής στη Μεσόγειο:

 Ιστορίες από μια θάλασσα που υπερθερμαίνεται»

(“The Climate Change Effect in the Mediterranean: Stories from an overheating sea”), 

αναδεικνύει τις έξι κύριες επιπτώσεις που έχει η κλιματική αλλαγή στη θαλάσσια βιοποικιλότητα 

και τις επακόλουθες αλλαγές σε βασικά είδη ψαριών και οικοτύπους, καθώς και τον συνεπαγόμενο

αντίκτυπο στις τοπικές κοινωνίες. 

Το WWF επισημαίνει την επικίνδυνη σχέση μεταξύ των επιπτώσεων που οφείλονται στο κλίμα

 και των πιέσεων που ασκεί ο άνθρωπος στη θαλάσσια ζωή, όπως η υπεραλίευση, η ρύπανση, 

η παράκτια ανάπτυξη και η ναυτιλία, οι οποίες έχουν ήδη πλήξει σοβαρά την ανθεκτικότητα 

των θάλασσών μας.

Οι αλλαγές στους οικοτύπους και τους πληθυσμούς των ψαριών είναι εμφανείς. 

Στα ισραηλινά ύδατα, τα εγχώρια μαλάκια έχουν μειωθεί κατά σχεδόν 90%, ενώ ξενικά είδη,

 όπως η αγριόσαλπα, αποτελούν το 80% των αλιευμάτων στην Τουρκία. 

Παράλληλα, είδη από νοτιότερες περιοχές, όπως τα μπαρακούντα (λούστροι) και οι ροφοί,

 συναντώνται πλέον συχνά στα νερά της Λιγούρας στη βόρεια Ιταλία. 

Οι παράκτιες κοινότητες έχουν αρχίσει να προσαρμόζονται στη νέα πραγματικότητα, 

μαθαίνοντας να μαγειρεύουν αγριόσαλπες, μέδουσες και άλλα ξενικά είδη ως λιχουδιές, 

ή εγκαθιστώντας δίχτυα γύρω από παραλίες για να κρατήσουν μακριά τις μέδουσες. 

Οι πιο υψηλές θερμοκρασίες και οι καταιγίδες μεταμορφώνουν επίσης τον βυθό της θάλασσας, 

οδηγώντας σε μείωση των λιβαδιών Ποσειδωνίας, των γοργόνιων κοραλλιών και της πίνας.